δοκιμαστικο

Παλιοί Κάτοικοι του Χωριού

Το χωριό κτίστηκε εξολοκλήρου από ποντίους προσφυγές της Τραπεζούντας. Πρόσφυγες των περιοχών Γαλίαινα, Σανοϊά, Λιβερά, Κρόμη, Ζίλμα και Σάντα ήταν οι κτήτορες αυτού του χωριού.

Η πλειονότητα των ποντίων προσφύγων από την Τραπεζούντα αποβιβάστηκε αρχές του 1923 στη Θεσ/νικη στην περιοχή «Χαρμάνκιοϊ» - σημερινός παλαιός σταθμός – και Καλαμαριά και παρέμειναν εκεί σε «καραντίνα».

Οι «Επιτροπές αποκατάστασης Προσφύγων» που είχαν συσταθεί τότε από την κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου, δεχόντουσαν αντιπροσώπους προσφυγικών ομάδων και τους υπεδείκνυαν τοποθεσίες προς εγκατάσταση. Κυρίως χωριά από τα οποία είχαν φύγει Τούρκοι με την ανταλλαγή, για να εγκατασταθούν.

Εγκατάσταση
Κάποια άτομα προέκριναν τον συγκεκριμένο τόπο για εγκατάσταση κυρίως για τρεις βασικούς λόγους. Ο πρώτος, διότι εκείνο τον καιρό η ευρύτερη περιοχή της Θεσ/νικης και η πεδιάδα των Γιαννιτσών λόγω των ελών καταδυναστευόταν από την ελονοσία και οι θάνατοι δεν ήταν σπάνιοι.

Ο δεύτερος διότι η συγκεκριμένη περιοχή είχε πολύ πλούσιο δάσος το οποίο θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν άμεσα. Και ο τρίτος διότι είχε πολλές ομοιότητες με τα μέρη που εγκατέλειψαν και αυτό η εγκατάσταση και η προσαρμογή στη νέα τους πατρίδα θα ήταν ίσως πιο ομαλή.

Παρ’ όλα αυτά η εγκατάσταση ήταν δύσκολη. Ο τόπος ήταν ένα πυκνό δάσος με θεόρατα δέντρα. Οι πρόσφυγες έπρεπε να καθαρίσουν τμήματα του δάσους για να φτιάξουν κατοικίες και χωράφια για καλλιέργεια. Οι πρώτες κατοικίες λοιπόν έρχονται έπειτα από κάποιους χειμώνες και είναι φτιαγμένες από ξυλά, κλαδιά και φτέρες.

Τα πρώτα χωράφια ήταν κομμάτια γης στα οποία έσπερναν φασόλια, πατάτες, καλαμπόκι για τις ανάγκες της οικογένειας. Τα ξυλά που παρήγαγαν τα κάνανε κάρβουνο και τα πουλούσαν στη Νάουσα κυρίως. Η δε μεταφορά των αγαθών μέσα από αυτές τις δύσβατες περιοχές γινόταν με ζώα που τους παραχώρησε η «Επιτροπή αποκατάστασης Προσφυγών».

Με τον καιρό άνοιξαν και καλλιέργησαν περισσότερα χωράφια. Σε λιγότερο από 20 χρόνια κατάφεραν να οργανώσουν την κοινωνία και την οικονομία του χωριού. Έκαναν κτηνοτροφία. Εκμεταλλεύτηκαν καλύτερα το δάσος. Στράφηκαν προς την δεντροκαλλιέργεια, κυρίως κερασιού και μήλου.

Δεύτερη προσφυγιά
Η δοκιμασία όμως για τους κατοίκους του χωριού δεν σταμάτησε. Το Μάρτιο του 1947, μεσούντος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, οι κάτοικοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μεταφερθούν σε πεδινά χωριά.

Όταν επιστρέφουν στον τόπο, μετά από 3 χρόνια, είναι τα πάντα κατεστραμμένα. Σπίτια, αποθήκες, στάβλοι αλλά και τα χωράφια που παρέμειναν ακαλλιέργητα για όλο αυτό το διάστημα.

Επανεγκατάσταση
Έτσι για μια ακόμα φορά οι «Μεγαρεμιώτες» καλούνται να ξαναστήσουν τα νοικοκυριά τους. Αυτή τη φορά όμως και με τη βοήθεια του κράτους. Γίνεται η διαπλάτυνση των δρόμων, εμφανίζονται τα πρώτα τρακτέρ, προχωρά η δεντροκαλλιέργεια και η κτηνοτροφία.

Με την έλευση σύγχρονων μηχανημάτων η καλλιέργεια των κερασιών και των μήλων πλέον εκσυγχρονίζεται και συστηματοποιείται. Τα προϊόντα αποκτούν «ονομασία-προέλευση». Ιδρύεται ο Αγροτικός συνεταιρισμός ο οποίος και αναλαμβάνει την συλλογή και προώθηση των προϊόντων στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό (Γερμανία-Ολλανδία). Κατασκευάζεται ένα μεγάλο έργο συστηματικής και αυτόματης άρδευσης με δεξαμενές αποθήκευσης και υπόγειο δίκτυο νερού.

Σήμερα πλέον το Ροδοχώρι μπορεί να καυχιέται ότι παράγει τα ξακουστά κεράσια αλλά και τα πιο εύγευστα και αρωματικά μήλα στην ελληνική επικράτεια.